چله ‌گاه چه جذابیت‌هایی دارد؟

خوب که به عکس‌های شهرهای مختلف استان فارس نگاه کنیم می‌بینیم شهرت آن به «ایران کوچک» آنقدرها هم عجیب نیست. زمانی که جنوب این استان از حرارت می‌سوزد، سپیدان خنک است و مسافران زیادی را به سمت چله‌ گاه هدایت می‌کند. جایی که اسمش به خاطر امکانات رفاهی و محل مناسب اقامت برای بسیاری از شیرازی‌ها آشناست.

چله‌ گاه کجاست؟

چله گاه

روستای چله‌‌ گاه که از توابع شهرستان سپیدان فارس است، بر سر راه آبشار مارگون واقع شده. این منطقه تفریحی تا سپیدان ۲۵ کیلومتر و تا اردکان پنج کیلومتر فاصله دارد و برای رفتن به آن باید از جاده قدیم یاسوج به سپیدان گذشت.

برای اینکه یک تصور ذهنی درباره موقعیت جغرافیایی‌اش به دست آوریم باید بگوییم که سپیدان فارس از جنوب به شیراز و از جنوب و جنوب غربی به ممسنی می‌رسد. شرق آن مرودشت و شمال غربی آن کهگیلویه و بویراحمد است.

بیشتر بخوانید: آینه صورتی رنگ ایران کجاست؟

چرا باید چله ‌گاه را دید؟

چله گاه سیپدان

آب‌وهوایی که در سپیدان فارس می‌بینیم هیچ جای دیگر استان نمی‌توانیم پیدا کنیم. چله‌گاه هم خلاصه‌ای از همه زیبایی‌های طبیعت سپیدان است.

در اینجا هم می‌توان آبشار پیدا کرد و هم غارچشمه و هم رودخانه. علاوه بر آب‌وهوا، ویژگی مثبتی که چله‌گاه را برای مسافران جذاب کرده اقامتگاه‌ و اردوگاهی است که در کنار همین طبیعت برپا شده.  یعنی می‌توانیم با مبلغ خیلی کمی شب‌مان را لب رودخانه و نزدیک به آبشار بگذرانیم.

اگرچه این اقامتگاه‌ جای نگرانی بابت امنیت باقی نمی‌گذارد، اما آخر هفته‌ها آنقدر شلوغ می‌شود که احتمالا نمی‌توان در آن به راحتی استراحت کرد. در عوض موقع ظهر از هر چادر بوی یک غذا یا دود کباب بلند می‌شود.

بیشتر مسافران از کازرون، یاسوج و شیراز به اینجا می‌آیند. از کازرون تا چله‌گاه ۱۹۰ کیلومتر و حدود ۳ ساعت راه است. مسافت یاسوج تا این منطقه ۷۰ کیلومتر و از شیراز ۱۱۰ کیلومتر است. به خاطر همین مسافت هم بیشتر آنها شب را در این منطقه کمپ می‌کنند.

سپیدان فارس

پارکینگ، سرویس بهداشتی و امکانات رفاهی این کمپ اگرچه وضعیت عالی ندارند، اما حداقل نیازهای رفاهی را تامین می‌کنند. برای کمپ کردن در چله‌گاه سپیدان فارس لازم نیست همه مایحتاجمان را از مبدا به چله‌گاه بیاوریم، چون در همین اردوگاه تفریحی هم سوپرمارکت وجود دارد.

بیشتر: با تنگ تیزاب آشنا شوید

جاذبه‌های نزدیک

پولادکف

پولادکف: اگر در محل چله‌گاه اطراق کنیم می‌توانیم در فاصله ۲۵ دقیقه‌ای به پیست طبیعی سپیدان به اسم پیست پولادکف سر بزنیم. این پیست معمولا از اواخر آبان تا اواخر فروردین پوشیده از برف است. پولادکف دومین پیست بزرگ در ایران است به همین خاطر ساکنان زیادی از کشورهای حاشیه خلیج فارس برای یک برف‌بازی طبیعی و ارزان به جای دوبی، به شیراز سفر می‌کنند.

داخل این پیست، هتل پولادکف، لوازم اسکی، آموزش اسکی، رستوران، تله‌کابین و ماشین کوهستان هم پیدا می‌شود. برای رفتن به پیست اسکی از چله‌ گاه باید به سمت اردکان برگردیم. این پیست در کیلومتر ۱۵ جاده سپیدان به آبشار مارگون قرار دارد.

آبشار مارگون: همچنین از آنجایی که چله‌گاه بر سر راه مارگون واقع شده، اگر مسیرمان را ۵۰ کیلومتر دیگر ادامه دهیم به آبشار مارگون می‌رسیم.

آبشار مارگون

برای دیدن آبشار باید ماشین را در پارکینگ پارک و چند دقیقه پیاده‌روی کنیم. زیبایی مارگون در این است که آب از ارتفاع بالا و از چند نقطه مختلف به زمین سرریز می‌شود. به این آبشار، آبشار چشمه‌ای می‌گویند که بالای آن هیچ رودخانه‌ای وجود ندارد.

آب آبشار از چشمه‌های داخل کوه به بیرون می‌جوشد. در فصل گرم دمای آب به بالاتر از ۱۰ درجه سانتی‌گراد نمی‌رسد و در فصول سرد هم آب قندیل می‌بندد.

چه سوغاتی بخریم؟

بخشی از ساکنان چله‌گاه و سپیدان را طوایف قشقایی تشکیل می‌دهند. زنان قشقایی این روستا گلیم و جاجیم می‌بافند و مسافران می‌توانند از آنها سوغات بخرند.

عکس: خبرگزاری برنا

نوشته چله ‌گاه چه جذابیت‌هایی دارد؟ اولین بار در وبلاگ اسنپ تریپ. پدیدار شد.

مصر ایران کجاست؟

بسیاری از ما برای اولین بار در فیلم خیلی دور، خیلی نزدیک به کارگردانی رضا میرکریمی، چشممان به کویر مصر افتاد. بعد از نمایش این فیلم، روستای مصر کم‌کم بر سر زبان‌ها افتاد و به مقصد تورهای طبیعت‌گردی زیادی تبدیل شد.

کویر مصر کجاست؟

مصر

مصر که قبلا اسم‌هایی مثل چاه دراز، کلاته یوسف و مزرعه یوسف هم داشت، روستایی از توابع خور و بیابانک اصفهان است. جندق در ۴۵ دقیقه‌ای این روستا و خور در ۶۰ کیلومتری آن قرار گرفته و در مجموع ۸ ساعت با تهران فاصله دارد. مسیر دسترسی به این کویر از شهرهای  تهران، سمنان، دامغان، معلمان و جندق می‌گذرد. از جندق تا مصر ۴۰ کیلومتر جاده‌ خاکی در پیش است و راه حدود ۱ ساعت طول می‌کشد.

مصر

مسیر دیگری هم برای رسیدن به این منطقه هست. مسیر دوم از تهران، قم، کاشان، اردستان، نائین، انارک، چوپانان، چاه‌ملک، فرخی می‌گذرد. بعد از روستای فرخی و نرسیده به شهر خور، در سمت چپ جاده‌، جاده‌ای فرعی جدا می‌شود و ما را به مقصد می‌رساند.

چرا اسمش مصر است؟

معروف‌ترین داستان درباره اسم این کویر به داستان شخصی به اسم یوسف برمی‌گردد. یوسف، یکی از اهالی این روستا بوده و موقعی که روستا با کم آبی مواجه می‌شود، چاه عمیقی حفر می‌کند و به آب می‌رسد. او از مردم می‌خواهد به احترام حضرت یوسف و داستانش که در مصر اتفاق افتاد، اسم مصر را روی روستا بگذارند و مردم هم به احترامش می‌پذیرند.

مصر یک بلوار اصلی دارد که پر از کافه و اقامتگاه است. نزدیک به ۲۰ دقیقه طول می‌کشد که به ته بلوار برسیم و از اینجا رمل‌های طلایی رنگ مصر شروع می‌شود. در اینجا هم مثل دیگر کویرهای ایران، شترسواری و آفرودسواری به راه است و برخلاف دیگر کویرها، مغازه و سوپرهای زیادی هم پیدا می‌شود.

کویر مصر

رمل‌های و تپه‌های شنی مصر، کوتاه‌تر از کویر مرنجابند، اما به خاطر تاثیر فیلم خیلی دور، خیلی نزدیک از یک طرف و برگزاری تورهای مختلف به مقصد این کویر از طرف دیگر، مصر، چند سالی‌ست که خیلی معروف شده.

در این کویر هم مثل دیگر کویرها، آسمان پر ستاره است و ستاره‌ها با فاصله کمی از زمین قرار گرفته‌اند. انگار که می‌توان دست دراز کرد و چندتایی از آنها را برای خود داشت.

نشستن کنار آتش در کویر

کویر مصر نزدیک جندق واقع شده و به خور و بیابانک هم نزدیک است. معدن پتاس خور که می‌توان از آن سوغات و صنایع دستی خرید و دریاچه نمک خور که یکی از زیباترین دریاچه‌ های نمک ایران است، به این منطقه خیلی نزدیکند.

نوشته مصر ایران کجاست؟ اولین بار در وبلاگ اسنپ تریپ. پدیدار شد.

جاهای دیدنی تفت کجاست؟

یزد، شهرها و روستاهای دیدنی‌ زیادی دارد؛ یکی از این دیدنی‌‌ها، شهر خنکی‌ست که بین کوه‌های سنگی محاصره شده. شهری که می‌تواند با طبیعتش در وسط بیابان ما را شوکه کند. از یک طرف دامنه‌های کوه‌هایش پر از برف است و از سوی دیگر روستاهای بیابانی دارد. به همین دلیل هم در سفر به تفت باید منتظر هر آب‌وهوایی بود. در این نوشته، تعدادی از جاهای دیدنی تفت را معرفی کرده‌ایم.

تفت یعنی چی؟

تفت

حتما موقع آشپزی اصطلاح تفت دادن غذا را به معنای سرخ کردن شنیده‌اید. کوه تفته در کنار این شهر در صلات ظهر داغ و سوزان می‌شود. به خاطر همین به آن کوه تفته و به شهر نزدیکش تفت می‌گویند. البته روایت دیگری درباره نام‌گذاری تفت وجود دارد که می‌گوید به خاطر باغ‌های انار زیاد در شهر اسمش را تفت، به معنای سبد میوه، گذاشته‌اند.

تفت، در ۲۴ کیلومتری یزد قرار دارد. براى رسیدن به تفت می‌توان با هواپیما یا قطار به یزد رفت و بعد با تاکسى یا اتوبوس شرکت واحد از پایانه امام على به تفت رسید. فاصله تفت تا شهر یزد با ماشین حدود ۲۰ دقیقه است. از ترمینال غرب تهران براى تفت اتوبوس هست.

بیشتر بخوانید: در یزد به چه کویرهایی برویم؟

مجموعه شاه نعمت الله ولی

مجموعه شاه نعمت الله ولی

وجود بقعه، مسجد، بازار، میدان، آب انبار و حسینیه در مجموعه شاه ولی باعث می‌شود که عیدها اینجا از تعداد بالای مسافر جای سوزن انداختن نداشته باشد. مسجد شاه ولی اینجا، الگویی برای ساخت و چیدن آجرهای مسجد شیخ لطف‌علی خان بوده. مسجد شاه ولی به قرن هشتم ه.ق برمی‌گردد و کاشی‌های زیبا و محرابی با کنده‌کاری‌های جذاب دارد.

آدرس: تفت، جنب میدان امام خمینی، مجموعه شاه ولی تفت

باغ صدری

باغ صدری

مردم محلی به این نقطه باغ نمیر هم می‌گویند؛ چون قدیم‌ها، شخصی به اسم نمیر تفتی، یکی از زردشتیان به‌نام و مشهور شهر، در این باغ زندگی کرده است. بلندترین بادگیر تفت در این باغ قرار دارد. این باغ که در دوره زندیه ساخته شده به خاطر داشتن تالار بزرگ و حوض طویل، ما را به یاد باغ فین کاشان می‌اندازد.

آدرس : تفت، خیابان امام خمینی (ره)، محله گلابدان

بیشتر بخوانید: از باغ دلت آباد چه می‌دانید؟

آسیاب آبی

آسیاب آبی تفت

این آسیاب تنها آسیاب آبی دایر در یزد است. قدمت آن هم به ۴۰۰ سال قبل برمی‌گردد. زمانی این آسیاب آبی با جریان آب ساعتی ۴۰ تا ۶۰ کیلوگرم گندم را به آرد تبدیل می‌کرد. ویژگی منحصر به فرد اینجا در مقایسه با آسیاب‌های دیگر موجود در ایران، بنای خشتی‌اش است که ظاهر قدیمی خود را حفظ کرده است.

آدرس : تفت، خیابان طریق الرضا، آسیاب آبی تفت

جاذبه‌های نزدیک

فهرج

نمی‌توان به تفت آمد و از دیدن روستای فهرج سرباز زد. انگار روزی کسی در این روستا با ساعت برنارد زمان را متوقف کرده تا همه خانه‌هایش خشتی، سقف‌هایش شیب‌دار و معماری‌اش متناسب با کویر باشد. یکی از مراسم دیدنی در فهرج، نخل‌گردانی در روز عاشوراست.

در فهرج داستان‌های زیادی درباره فرار و هجوم علیه دشمنان وجود دارد. یکی از معروف‌ترین جاذبه‌های گردشگری آن وجود چاهی است که چهل دختر از ترس  دشمنان و تجاوز  داخل آن خودکشی کرده‌اند. این روستا، مسجدی بسیار قدیمی هم دارد.

مسیر دسترسی: یزد، جاده یزد به بافق (۳۰کیلومتر طی مسیر)،دهستان فهرج

چشمه تامهر

چشمه تامهر

در شش کیلومتری تفت، چشمه‌ای هست که مسافران یزد به شیراز، همیشه چند دقیقه هم که شده لب آن توقف می‌کنند. چشمه‌ای که اگر با طبیعت یزد به اندازه کافی آشنا نباشید احتمالا انتظار دیدنش را نخواهیم داشت. البته این چشمه هم مثل آبشار دره‌گاهان، فصلی است و به همین خاطر هم به آن تامهر می‌گویند.

آدرس: ۶ کیلومتر بعد از تفت در جاده یزد به شیراز

بیشتر بخوانید: جاهای دیدنی یزد با عکس

پیست اسکی

پیست اسکی سخوید

اگرچه اسم یزد پیوندی با سرما و برف ندارد، اما در اطراف شهر، یخچالی طبیعی از قدیم وجود داشته که مردم با قاطر از آن به خانه‌هایشان یخ می‌آوردند. این در حالی‌ست که کاربری آن امروزه تفریحی شده و مردم با لباس اسکی و گاهی با تیوپ و یک جفت دستکش به دامنه‌های کوه شیرکوه و پیست اسکی سخوید می‌روند.

آبشار دره‌گاهان

آبشار دره گاهان

استقرار کوه تفته در نزدیکی تفت باعث شده تا جذابیت‌های طبیعت‌گردی در این نقطه زیاد باشد. در این نقطه کویری، آبشار دره‌گاهان، تنها آبشار موجود در یزد است که به صورت فصلی آبش کم و زیاد می‌شود.

به خاطر همین موضوع هم اسمش را دره‌گاهان گذاشته‌اند که گاهی آب دارد و گاهی نه. آدم‌های ماجراجو تا بالای صخره خودشان را می‌رسانند و آنجا به یک پناهگاه شخصی متعلق به قلعه پهلوان می‌رسند. این آبشار در ۵ کیلومتری جنوب غربی شهر تفت قرار دارد.

کوه عقاب

کوه عقاب تفت

در موارد زیادی، مردم یک روستا یا شهر به خاطر شباهت  آن اثر طبیعی به یک حیوان، اسم آن حیوان را روی آن اثر طبیعی می‌گذارند.  کوه عقاب هم در تفت، شبیه به مجسمه عقابی‌ست که از شهر محافظت می‌کند. روی این کوه دو هزار متری هیچ گیاه یا آبی جاری نیست و به خاطر خاک قابل فرسایشش به شکل یک عقاب درآمده. این کوه در روستای اسلامیه قرار گرفته.

نوشته جاهای دیدنی تفت کجاست؟ اولین بار در وبلاگ اسنپ تریپ. پدیدار شد.

دلوار؛ بندری با لنج‌های بازنشسته

نیمه شمالی و مرکزی ایران را سرما دربرگرفته و برای بودن در جایی که هوای معتدل و بهاری‌ای داشته باشد، باید به جنوب ایران برویم. یکی از انتخاب‌ها هم جایی مثل دلوار بوشهر می‌تواند باشد.  

بندر دلوار کجاست؟

ساحل دلوار

دلوار، شهری بندری نزدیک بوشهر است که اسمش ما را به‌یاد رییسعلی دلواری می‌اندازد. فاصله‌ تهران تا این شهر بندری کم نیست، اما می‌توانیم در شهرهایی که سر راه هستند، توقف و استراحت کنیم.

کوتاه‌ترین مسیری که ما را به مقصد می‌رساند، از اتوبان تهران – قم شروع می‌شود. بعد باید از کاشان، نجف‌آباد، بروجن، یاسوج و نوروزآباد بگذریم تا به کازرون، برازجان و بوشهر برسیم. این مسیر ۱۰۵۱ کیلومتر است و حدود ۱۲ ساعت و نیم طول می‌کشد.

مسیر دوم هم از اتوبان قم شروع می‌شود و به‌سمت اراک و بروجرد ادامه پیدا می‌کند. از خرم‌آباد و اندیمشک که بگذریم و به اهواز برسیم، راه‌مان را باید به‌سمت ماهشهر ادامه بدهیم. بعد از هندیجان، دیلم و گناوه، سر از بوشهر درمی‌آوریم و بعد به مقصد می‌رسیم. این راه ۱۲۷۷ کیلومتر است و ۱۴ ساعت و نیم طول می‌کشد.

گزینه‌ دیگر این است که با خرید بلیط هواپیما به بوشهر برویم و از آنجا تاکسی بگیریم. فاصله بوشهر تا دلوار  ۴۲ کیلومتر است. ۴۰ دقیقه در ماشین هستیم و بعد در مقصد پیاده می‌شویم.

جاهای دیدنی دلوار کجاست؟

ساحل دلوار: در این شهر کوچک ساحلی جایی قشنگ‌تر از ساحل ماسه‌ای و چشم‌انداز خلیج فارس پیدا نمی‌شود. می‌توانیم روی ماسه‌ها راه برویم، به صدای موج‌ها گوش کنیم و به منظره‌ لنج‌های روی آب خیره شویم.

لنج های دلوار

لنج‌ها: در اسکله‌ قدیمی، لنج‌های چوبی خسته‌ای را می‌بینیم که دیگر هیچ ماهیگیری آنها را نمی‌راند و سنگین از ماهی‌های صیدشده به ساحل برنمی‌گردند. جای این لنج‌های قدیمی را لنج‌های تازه‌نفس گرفته. اگرچه تصویر آن لنج‌های قدیمی به خصوص موقع غروب آفتاب دیدنی‌ست.

موزه رییسعلی دلواری: معروف‌ترین جایی که می‌شود در دلوار بوشهر  دید، خانه رییس علی دلواری‌ست که سال‌هاست به موزه تبدیل شده. هر جای شهر که باشیم، تابلوهای راهنما برای رسیدن به این موزه را می‌بینیم.

موزه رئیسعلی دلواری

رییسعلی، وقتی بریتانیایی‌ها در جنگ‌جهانی اول به تنگستان حمله کردند، مردم را بسیج کرد که در مقابل‌شان بایستند و در همین راه هم جانش را از دست داد.  در آن زمان دلوار، روستایی از توابع تنگستان بود.

در موزه رییسعلی دلواری، از وسایل شخصی یا لوازم قدیمی متعلق به او خبری نیست و به جایش ابزار جنگی، سندها و نقشه‌ها و چیزهای مشابه دیگر به نمایش درآمده.

چی بخریم؟

بازار ماهی فروشان

دلوار، بندر کوچکی‌ست، اما با دست خالی از آن برنمی‌گردیم. در اسکله‌ها، ماهی و میگوی فراوانی صید می‌شود. میگوی دلوار از مرغوب‌ترین میگوهایی‌ست که در خلیج‌فارس صید می‌شود. شوریده، هامور، حلوای سیاه و سفید و شیر هم در بندر طرفدار زیاد دارند.

دلوار بوشهر از داشتن مرکزخریدهای امروزی بی‌نصیب نیست. در این بازارها، لوازم برقی و آشپزخانه‌، لباس، کیف و کفش و خرده‌ریزهای دیگر با قیمت مناسب پیدا می‌کنیم. بازارچه کالاهای ملوانی یا ته‌لنجی،‌ بازارچه ماهی و میگو،‌ مجتمع تجاری صبا، مجتمع شرق آسیا، از بازارهایی‌ست که بد نیست به آنها سری بزنیم.

کجا غذا بخوریم؟

قلیه ماهی

در شهرهای جنوبی قلیه ماهی و میگو، حرف اول را می‌زند. در دلوار می‌توان به محلی‌ها سفارش پخت قلیه ماهی و میگو داد. از آنجایی که بوشهر با دلوار ۴۰ کیلومتر فاصله دارد، می‌توان به رستوران‌های این شهر رفت.

رستوران میداف در ساحل جفره، بهترین رستوران بوشهر به حساب می‌آید. در این رستوران می‌توان قلیه ماهی و میگو و ماهی کبابی‌های خوبی خورد. کافه کهن در میدان ششم بهمن هم از جاهایی‌ست که نباید در سفر به دلوار و بوشهر از خیرش گذشت. موسیقی هماهنگ با حس و حال این کافه، یکی از جاذبه‌هایش است.

بهترین فصل سفر

نیمه‌ پاییز تا نیمه‌ فروردین، بهترین زمانی‌ست که می‌شود برای سفر به دلوار برنامه‌ریزی کرد؛ مگر اینکه تحمل هوای گرم و خیلی مرطوب برای‌مان سخت باشد.

جاذبه‌های نزدیک

بندر گناوه: از بوشهر تا بندر گناوه حدود ۱ ساعت و نیم فاصله‌ست. بازار خرید خوراکی‌های خارجی،  لباس و کالاهای برقی در گناوه داغ است. حیف است این همه راه را برویم و فرصت خرید به این خوبی را از دست بدهیم. ضمن اینکه ساحل گناوه خیلی قشنگ و آرامش‌بخش است.

بندر گناوه

جاهای دیدنی بوشهر: بازار قدیمی بوشهر، ساحل بوشهر، بازار ماهی‌فروشان و موزه دریانوردی در عمارت کلاه‌فرنگی از جاهای دیدنی بوشهرند.

چشمه آبگرم اهرم: یکی از ۵ چشمه آبگرم برتر که به عنوان دهکده نمونه آب‌درمانی اعلام شده، چشمه آبگرم اهرم است. این چشمه آبگرم، ۲ استخر و ۱۰ حمام دارد و آبش دارای خواص درمانی‌ست. از دلوار تا اینجا نیم ساعت راه است.

کجا اقامت کنیم؟

از دلوار تا بوشهر ۴۰ دقیقه فاصله‌ است. می‌توانیم بعد از گشت و گذار و خرید در بندر، شب را در بوشهر بمانیم. بوشهر چند هتل ارزان و میان‌رده دارد که امکانات خوبی ارائه می‌کنند. کمترین قیمت هتل ‌های بوشهر ۱۲۴ هزار تومان و گران‌ترین آنها ۳۰۰ هزار تومان است.

این قیمت‌ها مربوط به بهمن ۱۳۹۷ هستند.

نوشته دلوار؛ بندری با لنج‌های بازنشسته اولین بار در وبلاگ اسنپ تریپ. پدیدار شد.

زاینده رود دوباره جان گرفت

اصفهان، وقت‌هایی که زاینده رود آب ندارد، خیلی دلگیر است و آدم دلش نمی‌خواهد سروکله‌اش اطراف زاینده‌ رود پیدا شود. همه جا حرف از خشکی رودخانه است و روحیه مردم به گفته خیلی از اصفهانی‌ها چندان خوش نیست. ولی فردا (چهارشنبه ۱۰ بهمن ماه) آب به پل‌های اصفهان می‌رسد و چشم ما و اصفهانی‌ها، بعد از نزدیک به دو سال روشن می‌شود.

آخرین باری که زاینده رود در اصفهان جاری شد، فروردین ماه سال ۹۶ بود. سالی که هنوز میشد خوش و خرم کنار زاینده رود نشست. ساعت‌ها به آب نگاه کرد و غرق تماشای آدم‌هایی که قایق‌سواری می‌کردند یا آنهایی که برای پرنده‌ها غذا می‌ریختند، شد.

خشکی زاینده رود

وجود آب باعث می‌شد آوازه‌خوان‌های اطراف رودخانه هم با شور و نشاط بیشتری زیر آواز بزنند و پیاده‌روی روی پل‌ها هم مثل مواقعی باشد که رودخانه پرآب بود. اما زاینده رود که خشک شد، خیلی از اصفهانی‌ها ترجیح می‌دانند اطراف زاینده رود نروند و چشم‌شان به رودخانه خشک نیافتد. یک سر درد دل مردم در تاکسی و مغازه و خیابان، به خشکی رودخانه می‌رسید، انگار خشک شدن رودخانه به همه تار و پود زندگی آنها رسوخ کرده باشد و مرهمی باشد بر دردها.

زاینده رود یا زنده رود به معنی رود زندگی بخش است، وجودش به گفته اصفهانی‌ها حال آدم را خوب می‌کند و نبودنش باعث افسردگی می‌شود.

قایق سواری در رودخانه زاینده رود

این رودخانه، بزرگترین رودخانه فلات مرکزی ایران به شمار می‌رود، اما در ۱۵ سال گذشته، به دنبال کم شدن بارش، بارگذاری‌های بی‌رویه، وجود طرح‌های آبخیزداری در بالادست و انتقال آب به استان‌های همجوار، میزان ورودی آب به سد زاینده‌رود به حداقل رسیده و رودخانه رو به خشکی رفته. بنابراین آبی هم وجود ندارد که بتواند جوابگوی کشاورزان غرب و شرق اصفهان باشد.

بیشتر بخوانید: باغ پردنگان اصفهان کجاست؟

سال قبل باران و برف چندانی نبارید و بنابراین انتظارها برای بازگشایی زاینده رود راه به جایی نبرد. اما امسال فرق می‌کند. بارش‌ها انقدر بوده که سد پر شود و  بتوانند دریچه‌هایش را باز کنند. حجم آب ذخیره شده در سد زاینده رود ۱۹۰ میلیون مترمکعب است و قرار است آب آن برای کشت پاییزه کشاوران مورد استفاده قرار بگیرد.

زاینده رود امروز عکس‌های بازگشایی رودخانه زاینده رود پر است از شور و شوق. آدم‌هایی که وسط رودخانه خشک ایستاده‌اند و آب از زیر پایشان می‌گذرد، آبی که اینهمه مدت برایش انتظار کشیده‌اند و مثل آدمی از سفر برگشته عزیز است.

رودخانه زاینده رود

آب زاینده رود، قرار است فقط ۲۰ روز باز بماند و بعد از آن دوباره دریچه‌های سد بسته می‌شود، دوباره کسی دلش نمی‌خواهد در موقع بی‌آبی به اصفهان برود یا طرف رودخانه آفتابی شود، اما در این ۲۰ روز می‌توان حسابی کنار رودخانه نشست و تلافی آنهمه انتظار را درآورد.

بیشتر بخوانید: هتل های اصفهان نزدیک پل خواجو کدامند؟

نوشته زاینده رود دوباره جان گرفت اولین بار در وبلاگ اسنپ تریپ. پدیدار شد.

روستای درازنو؛ ییلاقی روی ابرها

اگر دل‌مان بخواهد به روستای سرسبزی بالای ابرها برویم و کوه و جنگل زیر پای‌مان باشد، می‌توانیم به جایی مثل درازنو برویم که فیلبند استان گلستان به‌حساب می‌آید.

درازنو کجاست؟

روستای درازنو

از تهران تا ییلاق درازنو حدود ۶ ساعت با ماشین فاصله است. می‌توانیم از مسیر ورامین، سمنان و دامغان برویم و خودمان را به اینجا برسانیم.

مسیر دوم جاده تهران به گرگان است. این جاده از جاده فیروزکوه، ساری، ‌نکا، بهشهر و کردکوی می‌گذرد تا به روستای درازنو برسد. این مسیر حدود نیم ساعت طولانی‌تر است، اما همیشه پرطرفدار بوده و منظره‌هایش جذاب‌ترند.

نزدیک‌ترین شهر به این منطقه ییلاقی، کردکوی است. از کردکوی ۴۰ دقیقه با ماشین در مسیری پرپیچ‌وخم در پیش داریم. بعد به ابتدای جاده‌ خاکی و دوراهی‌ای می‌رسیم. کسانی که می‌خواهند به منطقه حفاظت‌شده جهان نما بروند، باید به راست بپیچند. ولی ما مسیر سمت چپ را انتخاب می‌کنیم و ۱۰ دقیقه دیگر که برویم و روستای مرس چشمه را که پشت سر بگذاریم، در مقصد از ماشین پیاده می‌شویم.

درازنو کردکوی

 

چرا باید اینجا را ببینیم؟

با پشت سر گذاشتن یکی از قشنگ‌ترین جاده‌های کوهستانی، به روستای درازنو می‌رسیم، جایی که ۲۸۰۰ متر از سطح دریا بالاتر است و یکی از بلندترین جاهای این منطقه به‌حساب می‌آید.

دره درازنو

خانه‌های روستایی این منطقه از کاهگل یا چوب ساخته شده‌اند و سقف کانه‌پوش و شیب‌داری دارند. خانه‌هایی که در دامنه‌ کوه قرار دارند و به کارت‌پستال‌های کوهستانی خیلی شبیه‌اند. بالکن خانه‌ها رو به سطح شیب‌دار است و می‌شود آن پایین‌ را از بالکن خانه تماشا کرد. روستای درازنو، برق دارد و آب روستا هم از چشمه‌های اطراف تامین می‌شود.

از درازنو به دشتی پهناور می‌رسیم که در بهار و تابستان، رنگ یکدست سبزی به خود گرفته. کمی‌ که جلوتر برویم دشت، جایش را به دره و پرتگاه می‌دهد. حالا باید اینجا نشست و به چشم‌انداز تماشایی آن پایین چشم دوخت. جایی که یک عالمه روستا و جنگل از گلستان تا مازندران زیر پای ماست. دریای خزر و خلیج گرگان را هم می‌شود دید.

این‌ منطقه چند چشمه پرآب هم دارد که آب زلالی در آنها می‌جوشد. پوشش گیاهی منطقه متنوع است، از آویشن و گل‌گاوزبان تا کنگر وحشی، بابونه پرسیاهوش و گزنه در این محدوده پیدا می‌شود.

پاراگلایدر

زمستان‌ها، درازنو پوشیده از برف است، اما تابستان بعضی‌ها پاراگلایدر یا کایت سوار می‌شوند. نزدیک جهان‌نما سایت پروازی درازنو برپا شده که می شود در آنجا پاراگلایدر سوار شد و حدود ۴۵ دقیقه بالای جنگل و روستاها پرواز کرد. البته برای این کار باید حرفه‌ای باشیم.

بهترین فصل سفر

وقتی از روستای ییلاقی حرف می‌زنیم، معلوم است که برای فرار از گرما چه پناهگاهی خوبی‌ست. اگرچه رنگارنگی برگ‌ها در پاییز و تجربه‌ تماشای چشم‌انداز برفی منطقه از آن بالا، درحالی‌که با لباس گرم و لیوان چای به‌دست ایستاده‌ایم، فراموش‌نشدنی‌ست.

وسایل موردنیاز

درازنو، در تابستان هم خیلی خنک است، بنابراین باید لباس گرم همراه داشته باشیم. اگر قصد کمپینگ داشته باشیم، باید همه‌ وسایل موردنیاز چادر زدن را هم همراه ببریم. البته تنها سوپرمارکت روستای درازنو، از آب و خوراکی تا هیزم برای آتش روشن کردن دارد.

جاذبه‌های نزدیک

پارک جنگلی امام رضا: از کردکوی که به‌طرف ییلاق درازنو راه بیافتیم، از پارک جنگلی امام رضا می‌گذریم. رودخانه پلنگ‌پا از پارک جنگلی کردکوی می‌گذرد و جذابیت آن ‌را بیشتر کرده. خوبی پارک کردکوی این است که اقامتگاه دارد و می‌شود شب را همان‌جا ماند. آلاچیق، پارکینگ و رستوران هم در این پارک جنگلی پیدا می‌کنیم. فاصله‌ پارک جنگلی تا شهر کردکوی حدود ۴ کیلومتر است.

پارک جنگلی امام رضا

منطقه حفاظت‌شده جهان نما: یکی از معروف‌ترین جاهای دیدنی استان گلستان، منطقه حفاظت‌شده جهان نماست که در جنوب گرگان و نزدیک درازنو قرار گرفته. این منطقه بخشی از رشته کوه‌ البرز است و رودخانه، چشمه، درختان و گیاهان متنوع و خلاصه هر چه زیبایی طبیعی‌ست، دارد.

جهان نما

سایت پروازی هزارپیچ: از کردکوی تا هزار پیچ حدود نیم ساعت فاصله داریم. سایت پاراگلایدر هزارپیچ روی تپه هزار پیچ قرار گرفته و برای مبتدی‌ها هم مناسب است. مدت پرواز آن حدود ۱۰ دقیقه‌‌ست.

برج رادکان کردکوی: میل رادکان نماد کردکوی به‌حساب می‌آید و در فاصله ۴۲ کیلومتری جنوب آن قرار گرفته.

دیوار تمیشه: در روستای باغوکنار شهر کردکوی، اثر تاریخی از دوره ساسانی به‌جا مانده که ثبت ملی هم شده. از دیوار تمیشه تا کردکوی ۱۳ کیلومتر راه است. این دیوار ۱۲ کیلومتر طول دارد و اتاقک‌هایی داشته که درواقع برج نگهبانی بوده‌اند.

آبشار شادان: آبشار هفت‌طبقه یا آبشار شادان را نزدیک کردکوی پیدا می‌کنیم. این‌ آبشار ۴۰ متر بلندی دارد و منظره‌اش خیلی دیدنی‌ست. البته مسیر رسیدن به آبشار هفت طبقه سخت است. یک ساعت پیاده‌روی در دامنه کوه کار هر کسی نیست و اگر کوه‌پیمایی حرفه‌ای نیستیم، بهتر است از دیدنش صرف‌نظر کنیم.

آبشار شادان

کجا اقامت کنیم؟

کسانی که اهل رزرو هتل نیستند و شب را در طبیعت می‌گذرانند، می‌توانند وسایل موردنیاز برای کمپینگ را همراه ببرند و در چمنزارهای روستا چادر برپا کنند.

امکان اقامت در خانه‌های روستایی وجود دارد و قیمت اجاره‌شان از حدود ۱۵۰ هزار تومان شروع می‌شود. سراغ این خانه‌ها را باید از سوپرمارکت روستا بگیریم.

می‌توانیم از صبح تا عصر را در روستا بمانیم و شب را در سوییت‌های پارک جنگلی امام رضا بگذرانیم. و در پایان می‌شود که راه‌مان را دورتر کنیم و در گرگان هتل رزرو کنیم. قیمت هتل ‌های گرگان از ۱۷۱ هزار تا ۲۸۴ هزار تومان است.

قیمت‌ها مربوط به بهمن ۱۳۹۷ هستند.

نوشته روستای درازنو؛ ییلاقی روی ابرها اولین بار در وبلاگ اسنپ تریپ. پدیدار شد.

۱۰ مکان تاریخی تهران که باید دید

تهران، یک تکه از تاریخ است، تکه‌ای که مثل یک کشتی در دریا، حوادث زیادی را از سر گذرانده، گاهی دچار موج‌های سهمگین بوده و گاهی آرام و باطمانینه راهش را رفته. نشان آن تاریخ طولانی هم به غیر از آدم‌های قدیمی، ساختمان‌ها و خیابان‌هایی‌ست که هنوز رنگ و بوی گذشته را با خود دارند و پیوند ما با گذشته‌اند. برای همین هم هست که مکان های تاریخی تهران برای بسیاری از ما عزیزند و دلمان نمی‌خواهد آسیبی به آنها وارد شود.

موزه آبگینه

موزه آبگینه

خیابان سی تیر تهران که اسمش هم حکایت از تاریخی بودنش دارد، قسمت زیادی از تکه‌های تاریخ پایتخت را به خود اختصاص داده. وارد خیابان که بشویم و چند قدم که جلوتر برویم، در سمت چپمان، موزه آبگینه واقع شده. موزه‌ای که زمانی دفتر کار قوام‌السلطنه، سیاستمدار و نخست‌وزیر اواخر دوران قاجار و روزگار پهلوی، بوده و او بسیاری از تصمیم‌های مهم را در این خانه می‌گرفته.

پشت نرده‌های موزه که بایستیم، خانه‌ای زیبا را می‌بینم که زیباییش چشممان را حسابی می‌گیرد. این موزه، محلی‌یست برای نمایش ظرف و ظروف سفالی و شیشه‌هایی که برخی از آنها از دوره قبل از اسلام باقی مانده‌اند.

ساعت بازدید: همه روزهای هفته به جز دوشنبه‌ها از ساعت ۹ صبح تا ۵ عصر می‌توان به دیدن موزه آبگینه رفت.

آدرس: خیابان جمهوری، خیابان سی تیر، پلاک ۵۵

سردرباغ ملی

سردرباغ ملی

در انتهای خیابان سی تیر می‌رسیم به سردر باغ ملی. سردرباغ ملی که بین سال‌های ۱۳۰۱ تا ۱۳۰۴ و به دستور رضا شاه ساخته شده، در ضلع شمالی خیابان امام خمینی (سپه پیشین)، در ضلع شرقی وزارت امور خارجه و در ضلع غربی موزه پست و تلگراف قرار دارد.  تا پیش از میدان آزادی، این سردرباغ ملی بوده که نماد پایتخت محسوب می‌شده، اما میدان آزادی که ساخته می‌شود، سردرباغ ملی هم کم کم جای کمتری را در عکس‌ها به خود اختصاص می‌دهد.

این سردر، در واقع دروازه ورودی به میدان مشق که از مناطق نظامی بوده به حساب می‌آمده. بعد از تبدیل زمین‌های میدان مشق به باغی همگانی یا همان پارک شهر، اسم میدان هم از مشق به سردرباغ ملی تغییر کرد و داخل محوطه‌اش هم ساختمان‌هایی مثل وزارت امورخارجه، موزه ایران باستان و موزه ملک ساخته شد.

ساعت بازدید: از ساعت ۷ صبح تا ۷ بعدازظهر

آدرس: خیابان امام خمینی. ورود از خیابان سی تیر و پشت هتل فردوسی امکانپذیر است.

کاخ گلستان

کاخ گلستان

در محدوده بازار تهران، ساختمان‌های تاریخی‌ای مثل بانک ملی قرار گرفته، ولی جلوتر که برویم به کاخ گلستان می‌رسیم. کاخ گلستان، تاجگذاری‌های احمدشاه، مظفرالدین شاه، رضا شاه و محمدرضا پهلوی را به خود دیده. گشایش مجلس موسسان هم در همینجا اتفاق افتاده.

درست است که کاخ گلستان در زمان شاه طهماسب صفوی ساخته شده، ولی بیشتر کاخ‌ها و عمارت‌های داخل آن مربوط به دوره قاجار است. نمونه زیبای این کاخ‌ها، کاخ شمس‌العماره است که ساعت بالای آن را ملکه ویکتوریا به ناصرالدین شاه هدیه داده. هرساله در سه روز نخست نوروز بیش از ۱۲ هزار نفر از کاخ گلستان دیدن می‌کنند.

ساعت بازدید:  همه روزهای هفته به جز : ۱۴ خرداد، ۲۱ رمضان ، تاسوعا و عاشورای حسینی، ۲۸ صفر و۲۵ شوال

در شش ماه اول سال از ساعت ۹ صبح تا ۶ بعدازظهر و در شش ماه دوم سال از ساعت ۹ صبح تا ۵

آدرس: میدان ارگ تهران

میدان حسن ‌آباد

میدان حسن آباد

میدان حسن‌آباد بیش از هرچیز با ساختمان‌های گنبدی شکل و قرینه‌اش شناخته می‌شود. میدانی که مغازه‌های کاموافروشی‌اش در پاییز و زمستان شلوغ‌تر از هرزمان دیگری‌ست و هرکدام از خیابان‌های اطرافش ما را به نقطه‌ای می‌رساند.

میدان حسن‌آباد در دوره قاجار و سال ۱۳۰۹ ساخته شده. تا پیش از ساخته شدن این میدان، باغ بزرگی در این منطقه وجود داشت که از املاک میرزا یوسف آشتیانی بود و او نام منطقه را به اسم پسرش، حسن، «حسن‌آباد» گذاشت.

بعد از گسترش تهران، ساختمان‌های هشت گنبدی هم جای آن باغ بزرگ را گرفتند. چند سالی‌ست که ساختمان‌های گنبدی، بازسازی شده، خیابان‌های اطراف سنگفرش شده‌اند و جانی دوباره به حسن‌آباد داده‌اند.

باغ فردوس

باغ فردوس

در مرکز شهر عمارت‌هایی مثل عمارت کلاه‌فرنگی هم در مرکز شهر و میدان سپاه قرار دارد، ولی از آنجایی که امکان بازدید از این عمارت وجود ندارد به سراغ، مکان های تاریخی تهران که در شمال آن قرار گرفته، می‌رویم.

در خیابان ولیعصر و نرسیده به تجریش، باغ فردوس جا خوش کرده. باغ فردوس که این روزها بیشتر با کافه‌ها و موزه سینمایش شناخته می‌شود، یادگار دوره قاجار است. به دستور محمدشاه قاجار، در سال ۱۲۶۴، قصری برای او در نزدیکی تجریش ساخته شد؛ اما همزمان با بیماری و مرگش قصر نیمه‌تمام ماند و او در همان قصر نیمه‌تمام به اسم محمدیه از دنیا رفت.

هم‌زمان با ساخت قصر محمدیه، درباریان نزدیک به او هم در همان حوالی باغ و عمارتی ساختند که به باغ فردوس معروف شد. باغ فردوس، از مکان های مناسب پیاده‌روی در تهران به حساب می‌آید و در هر زمانی از شبانه‌روز می‌توان به آن رفت.

ساعت بازدید از موزه سینما: ۹ صبح تا ۵ بعدازظهر

آدرس: خیابان ولیعصر، بعد از محمودیه، نرسیده به میدان تجریش

کاخ سعدآباد

کاخ سعدآباد

کاخ سعدآباد در یکی از پردارو‌درخت‌ترین و دل‌انگیزترین محله‌های تهران قرار گرفته؛ محل زعفرانیه. مجموعه سعدآباد، چهار دوره تاریخی قاجار، پهلوی اول و پهلوی دوم و معاصر را به خود دیده است.

سعدآباد در دوره قاجار ساخته شد و سکونت‌گاه تابستانی شاهان این دوره بود. بی‌دلیل هم نبود، چون هم خوش‌آب و ها بود و هم سرسبز.

بعد از کودتای ۱۲۹۹ و تصرف آن توسط خاندان اکبری، بناها و عمارت‌های متعددی در این مجموعه ساخته شد که بیشتر از ۱۸ کاخ بود و هرکدام از آن کاخ‌ها محل سکونت یکی از افراد پهلوی بود. کاخ‌هایی که این روزها در آن دیدارهای رسمی برگزار می‌شود. کاخ سبز، متعلق به رضا شاه، تماشایی‌ترین کاخ موجود در این مجموعه است.

ساعت بازدید: نیمه اول سال  همه روزه ( شنبه تا جمعه) از ساعت ۹ تا ۷ بعدازظهر، فروش بلیط تا ساعت ۵ بعدازظهر

نیمه دوم سال همه روزه (شنبه تا جمعه) از ساعت ۹ تا  ۵ بعدازظهر، فروش بلیط تا ساعت ۴ بعدازظهر

آدرس: خیابان ولی‌عصر، خیابان شهید فلاحی (زعفرانیه)، انتهای خیابان شهید کمال طاهری

کاخ نیاوران

کاخ نیاوران

کاخ نیاوران که این روزها در محوطه پردارودرختش اجراهای موسیقی برگزار می‌شود و کافه‌اش خیلی پررونق است، از دوره پهلوی به جا مانده. عملیات احداث این کاخ به دستور محمدرضا پهلوی در سال ۱۳۳۷ شروع شد و با وقفه‌ای که در ساختش پیش آمد در سال ۱۳۴۶ به اتمام رسید.

در زمان فتحعلی شاه قاجار کاخ کوچکتری در محل فعلی کاخ نیاوران قرار داشت که در زمان محمدرضا پهلوی تخریب و کاخ نیاوران جایش را گرفت. کوشک احمدشاهی، کاخ صاحبقرانیه و موزه جهان‌نما از قسمت‌های کاخ نیاوران است.

ساعت بازدید: ۹ صبح تا ۵ بعدازظهر

آدرس: میدان شهید باهنر

دیگر مکان های تاریخی تهران

موزه جواهرات: موزه جواهرات در زیرزمین بانک مرکزی، در خیابان فردوسی تهران و مقابل سفارت ترکیه واقع است.

ساعت بازدید: از شنبه تا چهارشنبه و از ساعت  ۱۴تا ۱۶:۳۰

موزه خانه مقدم: موزه مقدم در خیابان امام خمینی، بعد از خیابان شیخ هادی، جنب بانک ملت، پلاک  ۲۵۱ واقع است.

ساعت بازدید: از یکشنبه تا جمعه  و از ساعت ۹ تا ۱۶

موزه تماشاگه زمان: موزه زمان درخیابان ولی‌عصر، ابتدای خیابان سرلشگر فلاحی (زعفرانیه)، نبش چهارراه پرزین بغدادی، پلاک ۱۲ قرار گرفته

ساعت بازدید: از ساعت ۹ صبح تا ۱۸:۳۰

نوشته ۱۰ مکان تاریخی تهران که باید دید اولین بار در وبلاگ اسنپ تریپ. پدیدار شد.

پارک جمشیدیه کجاست؟

پارک جمشیدیه تهران بعد از پارک ملت، مهم‌ترین پارک‌ شهر است. حتی اگر کسی تا به حال هم اینجا نرفته باشد حتما نماهایی از آن را در سینما، تلویزیون یا موزیک-ویدیوهای قدیمی دیده. درخت‌های کهنسال، مجسمه‌های بدون مثل، معماری زیبا، رستوران‌های متنوع و دسترسی راحت، پارک جمشیدیه را به یکی از نمادهای پایتخت تبدیل کرده است.

پارک جمشیدیه چه تاریخی دارد؟

بوستان جمشیدیه

پارک جمشیدیه در دوره قاجار متعلق به مردی قجری به اسم ارباب جمشید بوده است. او زمین این پارک را بعد از مرگش به عنوان میراث برجا می‌گذارد تا اینکه در دهه ۵۰ از آن پارک بزرگی هم‌نام او ساخته می‌شود.

بعد از انقلاب هم ۱۶ هکتار دیگر به پارک جمشیدیه اضافه می‌کنند و اسم فردوسی را روی آن می‌گذارند؛ اما هنوز هم آن را به اسم بوستان جمشیدیه می‌شناسند. در فضاسازی پارک استفاده زیادی از نماهای سنگی شده برای همین گاهی به آن پارک سنگی هم می‌گویند.

بیشتر بخوانید: لویزان تهران؛ تماشای پایتخت از بالا

پارک جمشیدیه تهران

اگر ۶۰۰ پله سنگی را بالا برویم به باغ دیگری می‌رسیم که مجسمه‌های زیباتر، فضای بکرتر و هوای تمیز‌تری دارد. از این نقطه می‌توانیم همه شهر تهران را زیر پا بگذاریم و از بالا به حاشیه دودی و خاکی رنگی که روی مرکز شهر نشسته نگاه کنیم. طراح این پارک، همان معمار موزه هنرهای معاصر در نزدیکی پارک لاله است و انقلاب که می‌شود دیگر به ایران برنمی‌گردد.

بیشتر بخوانید: کدام پارک های تهران را باید دید؟

چرا باید جمشیدیه را دید؟

مجسمه های پارک جمشیدیه تهران

مجسمه‌ها و تندیس‌های پارک، اینجا را شبیه یک باغ-نمایشگاه کرده است. همه کارها از جمله مجسمه‌ دست‌های آبخوری، فردوسی، رستم و سهراب و مرد متفکر کار دست دکتر هوشمند وزیری بوده که در پارک نصب شده است.

به غیر از مجسمه معروف مرد متفکر در وسط پارک، تخته‌سنگ‌های زیادی هم به شکل حیوان یا شکل‌های عرفانی در پارک نصب شده که تخیل ما را به کار می‌اندازد.

داخل پارک به غیر از درخت‌کاری، آبشاری مصنوعی هم ساخته شده که در تابستان بچه‌ها را به سمت خودش می‌کشاند. همچنین دریاچه‌ مصنوعی دیگری هم بالای پارک درست شده که مرغابی‌ها داخلش بازی می‌کنند.

در فصل زمستان قبل از هرجای دیگر پارک جمشیدیه سفیدپوش می‌شود و رنگ و لعاب دیگری به خودش می‌گیرد. برف روی برگ‌های زرد و نارنجی درخت‌ها و چشمه یخ زده، جای مناسبی برای عکاسی در زمستان است.

دریاچه پارک جمشیدیه

ویژگی مثبت دیگر پارک جمشیدیه این است که برای خوردن غذا مجبور نیستیم که از آن خارج شویم. داخل بوستان جمشیدیه رستوران‌هایی هم وجود دارد که شامل سفره خانه ترکمن، رستوران کردی، شمالی، آذری، فست فود، کافه و … می‌شود. البته می‌توان هم در آلاچیق‌های زیادی که در پارک درست شده اطراق  کرد و دور هم غذایی را که از خانه آورده شده، خورد.

به خاطر فضای بزرگ پارک گاهی در آن نمایشگاه‌های سنتی مثل صنایع دستی برگزار می‌شود که باید خوش شانس باشیم تا به یکی از آنها برسیم. همچنین داخل آن آمفی تئاتری درست شده که گاهی در آن نمایش‌ اجرا می‌شود.

خیلی‌ها برای ورزش به پارک جمشیدیه می‌آیند. البته به خاطر سطح سنگی، تعداد پله‌های زیاد و سربالایی و سرازیری، داخل پارک فضای مناسبی برای پیاده‌روی نیست، اما در عوض این پارک در کنار کوه کلکچال امکان کوه‌نوردی با شیب ملایم را فراهم می‌کند. مسیر رفت و برگشت به قله کلکچال برای یک فرد مبتدی معمولا هفت ساعت زمان می‌برد.

پارک جمشیدیه در خیابان باهنر قرار گرفته، خیابانی که در نزدیکی‌اش کاخ نیاوران را هم دارد؛ بنابراین می‌شود سری هم به این کاخ دیدنی زد.

بیشتر بخوانید: پارک های جنگلی تهران کدامند؟

چطور به پارک جمشیدیه برویم؟

جمشیدیه

پارک جمشیدیه تهران، پارک بزرگی است که دسترسی به آن تنها از طریق خیابان باهنر امکان‌پذیر است. تا انتهای خیابان، چهار ورودی برای پارک ساخته شده. اگرچه جمشیدیه، پارکینگ هم دارد، اما در روزهای شلوغ و تعطیل باید در کناره‌های دیوار خودرویمان را پارک کنیم.

از آنجایی که این پارک در مسیر کلکچال قرار دارد هیچ وقت نباید نگران رفت و آمد به آن باشیم. چرا که اتوبوس‌ها و تاکسی‌هایی که از میدان تجریش راه می‌افتند به سمت پارک هم حرکت می‌کنند و همیشه تعدادی تاکسی زرد رنگ برای سوار کردن مسافران مقابل درهای ورودی پارک کرده‌اند.

اگر با مترو بخواهیم به پارک برویم باید ایستگاه تجریش پیاده شویم و به سمت میدان تجریش حرکت کنیم. بعد در میدان یا باید سوار تاکسی‌های جمشیدیه شویم یا با اتوبوس‌ها و سواری‌هایی که به سمت کلکچال می‌روند به پارک برسیم.

مسیر بی‌آر‌تی این پارک هم از خط نواب به سمت تجریش می‌گذرد. باید در ایستگاه اردوگاه باهنر از اتوبوس پیاده شویم و بعد از اینکه از روی پل عابر پیاده خودمان را به اول خیابان امیدوار (فیضیه) رسانیم سوار تاکسی‌های گذری پارک بشویم.

نوشته پارک جمشیدیه کجاست؟ اولین بار در وبلاگ اسنپ تریپ. پدیدار شد.

اوپرت؛ مرز حیرت‌انگیز سمنان و مازندران

در ایران جاهایی هست که حتی روحمان هم از وجودشان خبر ندارد، جاهایی که هنوز بکرند و پای گردشگران زیادی به آنها باز نشده. یکی از این جاها هم اوپرت است، مرز میان مازندران و سمنان.

دره اوپرت کجاست؟

اوپرت

اوپرت در جنوبی‌ترین نقطه مازندران و شمالی‌ترین نقطه سمنان واقع شده. اینجا روستایی‌ست به همین اسم که جزو مازندران به حساب می‌آید، اما دامداران مناطق شمالی سمنان هم اینجا را به عنوان ییلاق خود انتخاب می‌کنند و دام‌هایش را در دشت‌های برای چل ول می‌کنند.

اوپرت، در حقیقت مرز بین مازندران و سمنان به حساب می‌آید، برای همین هم هست که هم در این منطقه جنگل می‌بینیم و هم دشت، هم بیابان و هم کویر.

راه اصلی رسیدن به این منطقه، شهمیرزاد است. از شهمیرزاد که خارج شدیم باید به سمت فولاد محله و ساری حرکت کنیم و از میانه راه به سمت منطقه حفاظت‌شده پرور، مسیرمان را ادامه ‌دهیم. تابلوی  خروجی پرور را در سمت چپمان خواهیم دید. وارد خروجی می‌شویم و روستاهای کولیم، کاور و ملاده را که پشت سر گذاشتیم تا به سرخده برسیم. در سمت راستمان یک خروجی هست که ما را به اوپرت می‌رساند.

انتخاب دیگری هم برای رفتن به اوپرت هست. می‌توان از شهمیرزاد یا از جاده فیروزکوه به سمت روستای چاشم رفت و بعد از چاشم به سمت اوپرت حرکت کرد.

اگر از تهران بخواهیم به سمت ییلاق اوپرت برویم، مسیر جاده فیروزکوه و خطیرکوه را انتخاب کنیم؛ مسیری که هم کوتاه‌تر است و هم قشنگ‌تر. مسیر جاده فیروزکوه به اوپرت یکی از زیباترین‌ مسیرهای ایران محسوب می‌شود. گردنه کدوک، راه‌آهن شمال، پل ورسک و غار اسپهبد خورشید در مسیرمان قرار دارند.

دره اوپرت

ییلاق اوپرت خط الراس دیواره اوپرت و ادامه خط الراس شمال شرقی قله “خیرو نرو” است که دیواره شمالی آن مرز بین جنگل‌ های هیرکانی در شمال و دشت کوهستانی در جنوب است. در قسمت شمالی آن منطقه دودانگه مازندران و روستاهای سنگده و میانا در بین جنگل‌های هیرکانی دیده می‌شود.

چرا باید اوپرت را ببینیم؟

اوپرت، جایی‌ست مثل استخرگاه، با دشت‌‍های وسیع و خانه‌های روستایی که شیروانی‌ رنگی‌شان از دور معلوم‌اند. از آنجایی که این ییلاق جزو منطقه حفاظت‌شده پرور است، تنوع جانوری و گیاهی زیادی هم دارد. جز گوسفندها و گاوها که در دامنه دشت‌ها می‌چرند، اسب‌های وحشی هم کامل‌کننده تصویری‌ست که پیش رویمان می‌بینیم.

جنگل راش

در این منطقه جاذبه‌های دیگر هم برای دیدن هست.  در نزدیکی روستای فینسک، آبشار فینسک را پیدا می‌کنیم. فینسک در مسیر شهمیرزاد به فولاد محله قرار گرفته و با یک راه فرعی به طول ۱۵ کیلومتر، از جاده اصلی منشعب می‌شود.‌ راه فرعی برای ورود به منطقه هم وجود دارد که دسترسی‌اش در کیلومتر ۵۵ جاده شهمیرزاد به ساری و از سه راهی پرور به مسافت حدود ۱۲ کیلومتر است.

آبشار اوبن

منطقه سنگده به جنگل راش معروف است. آبشار اوبن در دل این جنگل‌ها و پایین دست جاده قرار دارد. برای رسیدن به آبشارها ابتدا باید به سنگده برسیم، در جاده فیروزکوه در پل سفید، به سمت شرق از جاده خارج شویم و تا سنگده راه را ادامه بدهیم.

بهترین فصل سفر

بهار و تابستان بهترین وقت رفتن به این منطقه است، اگرچه در پاییز هم تماشای درخت‌های رنگارنگ زیبایی‌های خاص خودش را دارد. تابستان اگر خوش‌شانس باشیم می‌توانیم سیاه چادر عشایر را هم ببینیم و از آنها سرشیر و خامه تازه بخریم.

جاذبه‌های نزدیک

دریاچه چورت

دریاچه چورت: دریاچه چورت یا میانشه در بخش چهاردانگه مازندران قرار گرفته و منطقه‌ایست بسیار دیدنی در دل جنگل. برای رسیدن به دریاچه چورت، باید مسیر ساری کیاسر را در پیش بگیریم. بعد از طی مسافتی در حدود ۲۵ کیلومتر بعد از تابلوی روستای چورت وارد مسیر فرعی می‌شویم. ۱۵ کیلومتر جلوتر، در جاده آسفالته به روستای چورت می‌رسیم. مسیر جاده خاکی به طول ۱۰ کیلومتر به دریاچه چورت منتهی می‌شود.

باداب سورت: در همین بخش چهاردانگه و روستای اروست  به باداب سورت می‌رسیم. باداب سورت، چشمه‌ای پلکانی‌ست‌ که به ثبت ملی هم رسیده.

این چشمه‌ها هرکدام بو و مزه و رنگ خاصی دارند، اگرچه از سال ۱۳۹۱ روند کم آب شدن چشمه‌ها شروع شده و دیگر مثل سابق پرآب نیستند.

باداب سورت

یکی از جذابیت‌های اطراف این چشمه‌ها، بچه‌هایی هستند که با گل مجسمه‌ درست می‌کنند. مجسمه‌ها دست‌ساز این بچه‌ها قیمت ندارند و با هر مبلغی می‌توان آنها را خرید.  برای رسیدن به روستای اروست از تهران می‌توانیم به ترتیب زیر از جاده‌های سمنان یا مازندران برویم. جاده‌های استان سمنان راه‌مان را کوتاه‌تر می‌کنند، اما جاده‌های مازندران به مراتب زیباترند.

مسیر ۱: تهران، سمنان، مهدیشهر، شهمیرزاد، فولادمحله، سه راه تلمادره، روستای اروست، باداب سورت

مسیر ۲: تهران، ساری، کیاسر، سه راه تلمادره، روستای اروست، باداب سورت

از شهرهای سمنان و ساری تا روستای اروست جاده کاملا آسفالت است و از این روستا تا چشمه‌های شگفت‌انگیز باداب سورت که در یک کیلومتری شرق این روستا واقع شده، جاده خاکی است.

کجا اقامت کنیم؟

بیشتری‌ها وقتی به اوپرت می‌روند چادر می‌زنند، هرچند روی خانه‌های ییلاقی این روستا و روستاها و شهرهای اطراف هم می‌توان حساب کرد.

عکس‌ها: خبرگزاری ایرنا

نوشته اوپرت؛ مرز حیرت‌انگیز سمنان و مازندران اولین بار در وبلاگ اسنپ تریپ. پدیدار شد.

در بندر عسلویه کجا را ببینیم؟

بندر عسلویه در بوشهر برای بیشتر ما تداعی‌کننده دکل‌های نفتی و گازی و هوای بسیار گرم است. برای همین هم وقتی می‌فهمیم این بندر آبشار و پارک ساحلی هم دارد، تعجب می‌کنیم. در اینجا درباره دیدنی های عسلویه نوشته‌ایم.

بندر عسلویه کجاست؟

عسلویه

عسلویه در بوشهر قرار گرفته، در جنوبی‌ترین نقطه ایران. فاصله بوشهر تا تهران بیشتر از ۱۲۰۰ کیلومتر است. اگر قصد مسافرت هوایی به بوشهر را هم داریم بد نیست بدانیم فاصله هوایی بوشهر تا تهران ۷۵۰ کیلومتر است. فرودگاه بوشهر به مقصد بیشتر شهرهای بزرگ ایران پرواز روزانه دارد.

در بوشهر، چند فرودگاه دیگر هم وجود دارد، مثل فرودگاه عسلویه، خارک و جم. برای مسافرت زمینی به بوشهر بهترین مسیر، مسیر تهران، شیراز و بوشهر است. می‌توانیم سفرمان را از مسیر بوشهر، برازجان، گناوه، بندرماهشهر و اهواز هم طی کنیم. بهترین کار ولی خرید بلیط هواپیما به مقصد عسلویه است. از فرودگاه عسلویه به مقصد بیشتر شهرهای ایران هواپیما هست. فرودگاه هم تنها با شهر ۶ کیلومتر فاصله دارد.

برای سفر با قطار هم باید سوار قطارهایی شویم که مقصدشان شیراز است و بعد از آنجا با اتوبوس به بوشهر برویم. از بوشهر تا کنگان، تاکسی‌هایی هستند که ما را بعد از حدود ۲ ساعت به بندر کنگان می‌رسانند و ازآنجا هم تا عسلویه، باید تاکسی دربست کرایه کنیم.

خلیج نایبند

نایبند

نایبند، جزو مهمترین دیدنی های عسلویه است. اینجا، منطقه حفاظت شده است و به همین دلیل هم تنوع گیاهی و جانوری آن زیاد است.

بیشتر جاهای دیدنی بندر هم در همین قسمت قرار گرفته‌اند. از درختان تنومند انجیر معابد، جنگل حرا، دره و دشت تا امکان غواصی و عکاسی در نایبند هست. آب دریا زلال و شفاف است و هم ساحل ماسه‌ای در اینجا می‌بینیم و هم سواحل صخره‌ای. نایبند، اولین پارک ملی دریایی ایران است که شامل خلیج، منطقه حفاظت‌شده، جنگل‌‌های حرا و دماغه است.

نایبند در بخش چاه مبارک و ۱۶ کیلومتری عسلویه واقع شده.

سد بستانو

ساحل بستانو

در عسلویه چند روستای ساحلی قرار دارد که بستانو هم از جمله آنهاست. روستای ساحلی بستانو بیش از ۶۰ قایق صیادی دارد و صیادی شغل اصلی مردم اینجاست. بعضی وقت‌ها همینکه در ساحل ایستاده‌ایم، قایق‌هایی را می‌بینیم که از دریا برمی‌گردند و تورهایشان را در ساحل پهن می‌کنند.

آبشار درزو

آبشار درزو

اگر در عسلویه بخواهیم جاهای دیگری جز ساحل را ببینیم، جایی مثل آبشار درزو می‌تواند مقصدمان باشد. آبشار درزو در کنار روستای اخند قرار گرفته و برای رسیدن به آن باید یک ساعت و نیم در رودخانه پیاده‌روی کنیم و از این نظر به لیدر محلی نیاز داریم. در مقصد به چشمه و آبشار و تنگه‌ای که خیلی شبیه به تنگه چاهکوه است، برخورد می‌کنیم. در ۴ کیلومتری شمال روستای اخند هم به روستای دهنو می‌رسیم.

پارک ساحلی نخل نقی

پارک نخل نقی

در سمت غربی بندرعسلویه، شهری به اسم نخل نقی واقع شده که به خاطر نخلستان‌های زیادش به این اسم معروف است. در مجاورت ساحل و اسکله این شهر، پارکی ساحلی و زیبایی‌ ساخته‌اند که رستوران، کافی‌شاپ، اسکله ماهیگیری و امکان بازی کودکان و پیاده‌روی در کنار ساحل را هم دارد.

نوشته در بندر عسلویه کجا را ببینیم؟ اولین بار در وبلاگ اسنپ تریپ. پدیدار شد.